Alles gaat voorbij

Het is nu een jaar geleden dat ik mijn vaste baan als verpleegkundige opzegde, en wat is dat jaar snel voorbijgegaan. De eerste paar maanden waren nog onwennig. Voor mijn gevoel was ik aan het spijbelen. Dat gaf de nodige onrust. Beetje bij beetje werd dit gevoel minder en zo rond het begin van het nieuwe jaar ging ik echt genieten van de ruimte en de vrijheid die waren ontstaan.

Ik besloot weer te gaan hardlopen volgens de Mindful Run-methode en merkte hoeveel plezier me dit gaf. Wanneer je ’s ochtends door het Ommerbos rent, dan zie je hoe mooi alles is en valt de invloed van de jaargetijden pas echt goed op. Ook merkte ik dat de ideeën, inzichten, inspiratie begonnen te stromen en dat er nieuwe energie ontstond.

Vrijheid en zekerheid

Met de tijd groeide mijn zelfvertrouwen en daarbij de zekerheid. Want zowel vrijheid als zekerheid is iets wat ik nodig heb, en misschien jij ook wel. Mezelf ontwikkelen, nieuwe ervaringen en contacten opdoen, beslissingen nemen waar je ook volledig verantwoordelijk voor bent. Op mijn intuïtie varen en fouten daarbij maken. Het hoort er allemaal bij. Mijn eigen zekerheid groeit nog elke dag. Het geeft een gevoel van geborgenheid en vertrouwen dat ik het kan. Vrijheid en zekerheid, ik heb ze beiden nodig om te kunnen doen wat ik te doen heb in dit leven.

Een van die dingen is dat ik weer terugging naar het land van onze dochter. Aanvankelijk wilde ik het liefst met ons drieën, maar mijn dochter had er zelf helemaal geen behoefte aan. Ze wil gewoon lekker kunnen spelen in haar vakantie. In een land als Kenia en zeker in een stad als Nairobi is dat niet zo gemakkelijk. Ik ging daarom met 3 andere (adoptie)moeders en bezocht het Africa Yoga Project. Een grote wens van mij ging in vervulling. Ik gaf er een workshop Back Care Basics op basis van Critical Alignment Yoga aan yogadocenten in opleiding in het Shine Center in Nairobi. Ik merkte dat er een grote behoefte is aan anatomie en fysiologische kennis. Dat ik hier iets mee moet en wil, dat staat voor mij als een paal boven water.

 

Alles gaat voorbij

De ‘oude’ banden en de nieuwe contacten die ik in Kenia opdeed zorgden ervoor dat ik de tijd van mijn leven had. Het viel dan ook niet mee om weer terug te gaan en te zijn. De heimwee die ik al eerder had ervaren in 2009 en 2013 stak weer stevig de kop, zo niet nog heviger. Wat is dat toch, vroeg ik me af. Wat is het, dat dit land mij zo hevig in beroering brengt? Ik kan niet goed uitleggen, maar het is alsof ik daar hoor en niet hier. Ik lijk wel een vreemde in mijn eigen huis en woonplaats. Schoorvoetend gaf ik aan mezelf toe: het is alsof ik niet meer dezelfde persoon ben als daarvoor.

Het was tijd voor zelfonderzoek, want ik was behoorlijk van mijn ‘padje’. Maar hoeveel yoga en meditatie ik er ook op losliet, het onrustige gevoel bleef, en af en toe steekt het nog flink de kop op. Dan word ik plots overspoeld door emoties. Het is een soort verscheurd gevoel. Terwijl mijn ratio tegen me zegt: meid, je hebt het geweldig voor elkaar. Een lieve vent, een heerlijk kind en een eigen business. Wat wil een mens nog meer? Ach, ik weet wel, alles gaat voorbij. Alleen is dat rotgevoel daarmee nog niet weg.

Het werd mijn mantra: “alles gaat voorbij”. De theorie is dat als je een mantra blijft herhalen in jezelf, dat je bewustzijn zich dan concentreert op de heilzame vibraties, waardoor je geest zich gaat focussen en onaangename gevoelens niet langer meer worden gevoed. Daarbij is het belangrijk dat je niet alleen denkt, maar ook voelt dat de moeilijkste dingen in iedere levensfase voorbijgaan.

Gevoelens zijn boodschappers

Gevoelens zijn boodschappers, las ik ergens. Ze geven boodschappen door van je onderbewustzijn en je lichaam. In het verleden was ik een ster in het onderdrukken van gevoelens. Dat zorgde ervoor dat ik hoofd en lichaam van elkaar scheidde. Ik raakte mezelf kwijt. Dat wil ik niet nog eens laten gebeuren. Maar mezelf laten meeslepen door negatieve gevoelens en gedachten, dat wil ik ook niet. Dan krijgen mijn gevoelens me te pakken. Een zelfhulpboek gaf nieuw inzicht: in feite ‘heb’ ik de gevoelens niet, ik ervaar ze.

De grote kunst is om mijn emoties en humeur te aanvaarden, te laten ontstaan en voorbij te laten gaan zonder ze te onderdrukken of vast te houden. De praktijk is vaak weerbarstiger. De emoties en gevoelens duiken op en blijven een tijdje aanwezig. De ene keer langer dan de andere keer en vaak op een moment dat het jou niet uitkomt.

Mijn mantra “alles gaat voorbij” herinnert mij eraan dat alles vergankelijk is. Zowel die mooie reis naar het land van onze dochter als het knagende gevoel om daar te willen zijn. Het zijn weer flinke levenslessen om yoga en meditatie op toe te passen in het dagelijks leven. Ik blijf lerende op mijn yogapad.

Geen afscheid maar een nieuw begin

Nu heb ik het volgende bedacht: als ik niet in Kenia kan zijn, dan zorg ik er gewoon voor dat Kenia naar mij komt! Interesse? Lees meer...

Deel dit artikel:

Contactformulier

Vul onderstaande gegevens in en wij nemen zo spoedig mogelijk contact met u op.